www.gudrunfinns.blogspot.com

check it out

Sendibílstjóri pabba, hann Þórður, sagði pabba aldeilis skemmtilega sögu um daginn.

Maður sem vinnur á sendibílastöðinni með Þórði var að passa afabarn sitt nú um daginn. Svo vildi nú til að sá gamli ákvað að fá sér smá í glas á meðan pössuninni stóð (Erfitt barn kannski?). Gamli skreppur á klósettið eftir nokkur glös, en eftir góða klósettferð fer maðurinn fram og gengur sér til mikillar skelfingar fram á litla 4-5 ára barnabarn sitt haugafullt. Það hafi sturtað í sig glasi af vökvanum hans afa. Afinn panikar og fer með barnið upp á spítala þar sem dælt er upp úr litla greyinu og hlegið er að afanum og honum er sagt að fara með barnið heim og láta það ,,sofa úr sér" - Enginn gerir sér grein fyrir ölvun afans.

Á leiðinni heim stoppar löggan afa gamla og lætur hann blása. Mælirinn sýnir ölvun í hámarki. Afinn harðneitar því að hafa snert áfengi þetta kvöld, hann segist jafnvel ekki hafa snert það í mörg ár! Lögreglumennirnir segja að mælirinn bili ekki svo maðurinn hljóti að vera ölvaður. Þá grípur afi gamli til örþrifaráða og segir lögreglumönnunum að láta barnið, sem situr afturí, bara blása. Lögreglan hlær og gerir það.. Og viti menn, mælirinn sýnir ölvun í enn meira hámarki en hjá afanum. Lögreglan biður manninn afsökunar og telur að mælirinn hljóti að vera bilaður. Maðurinn keyrir hinn ánægðasti heim og leggjast þeir kumpánar uppí rúm og láta renna af sér.

Spurning að fara stunda það að ferðast með lítið fullt barn í töskunni á djammið svo maður geti sparað sér aurinn sem fer í leigubíla og keyra bara heim.

 

Í matarhléinu í dag spannst upp umræða um brjálaðar og athyglissjúkar túttur. Til frekari útskýringar skal ég koma með nokkrar dæmisögur.

Það var árið 2006 sem við Unnur fórum til spánar í tvær vikur. Einn daginn förum við í aqualand, vatnsrennibrautagarð, okkur til skemmtunar. Harða ég skelli mér í rennibraut þar sem maður fer á hvorki meiri né minni hraða en 60 km/klst. Ég var voðalega stolt af mér, auðvitað, og stend upp eftir ferðina skæl brosandi og stolt. Stoltið varði ekki lengur en 2 sek, þar sem Unnur tekur að skelli hlægja og bendir mér á brjóstin á mér hafi ákveðið að líta dagsins ljós og bikinítoppurinn sé kominn upp fyrir viss mörk. Ég dríf mig auðvitað að laga þetta og óskaði þess helst að fara bara aldrei upp úr lauginni.

Unnur gerði endalaust grín að mér og mér var jafnvel farið að finnast þetta semí fyndið..

..Þó ekki jafn fyndið og atburður sem gerðist í næstu rennibraut. Hver kannast ekki við rennibrautina þar sem maður liggur á kleinuhringjakút og fer út og suður, lendir í hringiðum, fær tær í munninn osfv. Allavega, þetta skelltum við Unnur okkur í. Við vorum búnar að fara nokkrar ferðir og vorum komnar með skemmtilega tækni sem fólgst í því að sparka í kútana hjá hvor annarri og oftar en ekki datt önnur hvor okkar af. Með einu föstu sparki frá mér dettur Unnur ofan í vatnið en hoppar galvösk upp á kútin aftur með hefndarglampa í augum og morðhótanir fljúga.. Hún var ekki eins hörð og hún hélt, því tútturnar á henni héngu út, mér til mikillar gleði. Ég hló&hló, reyndi að benda og gera mig skiljanlega, en allt kom fyrir ekki. Unnur skili ekkert í hlátursgusunni.. Ég er komin á undan Unni og dett niður í næstu hringiðu, sem þýðir það að Unnur var ein eftir með fullt af ókunnu fólki og gröðum spánverjum í sinni hringiðu. Loksins sé ég glitta í rautt andlit, hún hafði þá fattað þetta.

Það voru ekki farnar fleiri ferðir í þessa rennibraut.

Svo var það hún elsku Nanna, Nanna kjáni. Hún var stödd á stönd í sól og sumaryl og er að baða sig í sjónum. Hún veit ekki fyrr en stór alda skellur á hana. Hún heldur auðvitað kúlinu og stendur eins og ekkert hafi í skorist. Það er ekki fyrr en yfirborð sjávar fer og lækka og aldan að hverfa sem Nanna fattar að tútturnar OG litla vinkonan þarna niðri segja hæ! Nanna er ennþá í dag í sjónum, hún hefur ekki þorað uppúr.

Ég held að sundbolir ættu að fara verða móðins..

Yo..

Myndir frá busaballi Verzló komnar. Hér er slóðin:

www.snapfish.com 

Notendanafn: gudfin@verslo.is   

passw: myndir

 Enjoy

Hæ.

Ég er á lífi, þótt ótrúlegt megi virðast. Samt sárþjáist ég.. Ég braut nögl í dag. Nú hamra ég á lyklaborðið með einungis með 9&hálfri nögl, og einum plástri. Helvítis körfubolti. Já, skólinn er sko aldeilis byrjaður með körfubolta og naglabrotum.

Ég hef ákveðið að reyna, R-E-Y-N-A, að rífa mig upp úr bloggs-sumarfríinu og byrja að blogga svona eitt og eitt blogg í haustrigningunni og rökkrinu. How about that!?

Eitt blogg komið, svo ég og nöglinsemerbrotinalveglangtlangtniðríkviku* kveðjum að sinni.

Bæ. 

*Ég komst að því að dag að nöglin brotnar ekki niðrí kjúku.. heldur kviku. Sniðugt ha? Bara svona að koma því á framfæri ef ske kynni að e-r hafi mistúlkað það alla sína ævi. 

Nú eru dagar ferminga. Fermingar tröllríða öllu sem hægt er að ríða. Eins og áður hefur komið fram þá starfa ég sem fagurt blómabarn í Garðheimum. Í Garðheimum er svokallað fermingarhorn, og sökum blómabarns fegurðar minnar þá hóar fólk stundum í mig þangað til að aðstoða sig við hin ýmsu verkefni sem fylgja fermingum. Það þarf að merkja sálmabækur, áletra keri og servéttur... Panta blómaskreytingar, kaupa vasaklúta og hanska, kaupa dúka, borðskraut og allan anskotann. Oftar en ekki eru mömmur þarna í forystu og ráðskast með skoðanir sinna barna.

Mamman : "Tja.. Já ÉG var nú að spá í að hafa gyllt letur á kertinu.."

Fermingarbarn : "Mig langar eiginlega frekar að hafa svart?"

Mamman : "Nei, veistu ÉG vil hafa gyllt"

Svona samtöl heyri ég milli mæðra og barna allan liðlangan daginn. Helvítis freku mömmur. En ef það er e-ð sem fer meira í taugarnar á mér en frekar mömmur.. Þá eru það frek helvítis fermingarbörn! Ég heyrði á samtali tveggja kvenna sem ég var að afgreiða um daginn mestu hneyksl sögu lífs míns og ákvað að deila henni hér með ykkur. Svo var nú mál með vexti að önnur daman hefði nú fengið boðskort í fermingarveislu, það væri nú ekki frásögufærandi nems hvað, neðst á boðskortinu stendur "Gjafir úr Rúmfatalagernum og IKEA afþakkaðar, ásamt peningagjöfum undir 5000 krónum" Ég þráði að blanda mér í samtalið og garga pínu, en ákvað að pakka inn gjöfinni þegjandi og hljóðalaust, fara heim og fá útrás í bloggi. Mér líður ekkert betur, ég er enn afskræmd sökum hneygslunarsvips.

Gleðilega páska**

**Allar óskir um gleðilega páska afþakkaðar, en ég þigg páskaegg, alls ekki ódýrara en 5000 krónur, frá hverjumþeim sem lesa þetta blogg.

 

Já dömur mínar og herrar, ég er að blogga.

Ég ætla ekki að segja ykkur neitt merkilegt þar sem ég er jafn hugmyndasnauð og ég er með mikið hor. Já, ég nældi mér í flensu eins og svo margir aðrir.. Nema hvað ég tel mig nokkuð óheppnari en aðra þar sem þetta er í þriðja skiptið á mánuði sem mér tekst að næla mér í hana, eða ætti ég að segja hún sé að næla sér í mig. (Ég er svo föngulegur kostur auðvita)

Veikindi mín eða horindi eins og ég kýs að kalla þetta hófust þegar ég tilkynnti með stolti að ég hefði ekki orðið veik neitt á liðinni önn og því sem var þá liðið af núverandi önn.. Nú er ég með 4 í mætingareinkunn af sökum veikinda. Það dugar bara anskotans ekkert að bakna í tré og segja sjö-níu-þrettán, því það var það sem ég gerði þegar ég tilkynnti þetta og fékk flensu daginn eftir!

Hjátrú er glatað fyrirbæri að mínu mati. Af hverju á trébank að passa upp á það að þú lendir ekki í slæmu hlutunum sem þú segir? Þetta er bara átilla til að geta kennt e-m um. Ég meina, það er auðvitað aldrei neitt okkur sjálfum að kenna.. er það nokkuð? Segjum að ég setji ipodinn í þvottavélina, þá get ég bara sagt "Æ, ég braut spegil fyrir fjórum árum.. á enn þrjú eftir af óheppni, þetta er ekki mér að kenna" .. Vildi að ég hefði fundið upp þessa afsökun þegar minn ipod ákvað að fara í bað.. Ég held miklu frekar að þetta sé karmað. Þú brýtur uppáhalds spegil mömmu þinnar og þín skal sko vera hefnt með því láta þig setja ipodinn í þvottavélina.

Shit þetta blogg er umvafið óráði og veikindum..

Ég kveð því með hor í nös og svita alls staðar annarsstaðar.

 

Ég held að ég gæti sagt það með sanni að pabbi minn sé sá steiktasti í bænum - og þó víðar væri leitað. Hvort sem það eru einmana "Allah allah" öskur úr eldhúsinu eða gelt út um baðherbergis gluggann.

Fyrir þó nokkru síðan er pabbi að versla í 10-11. Eftir að hafa safnað saman nauðsynja vörum gengur elskulegi pabbi minn í röðina og bíður. Fyrir framan hann er eldra par sem er að týna úr körfunni sinni í rólegheitum. Pabbi tekur sig til og ákveður að taka upp eitt stykki bleikt&blátt - nei ekki til að lesa - og skella því í körfuna hjá eldra parinu. Hvorugt þeirra tekur eftir neinu, eflaust gömul og kölkuð, en það hefði nú verið gaman að vera fluga á veggnum hjá þeim þegar heim var komið.

Svo var það þegar duglegi starfskrafturinn hans pabba tók sig til og steinsofnaði í vinnunni. Pabbi tiplar á tánum fyrir aftan afgreiðsluborðið tekur peningaskúffuna úr kassanum og felur hana. Fer því næst fyrir framan afgreiðsluborðið og kallar nafn afgreiðslukonunnar og biður hana að rétta sér pening úr kassanum. Hún byrjar að afsaka svefninn, opnar kassann en grípur í tómt. Enginn kassi, engir peningar.. Bara hún steinsofandi.

Í tíundabekk þá var oft freistandi að rölta heim í löngum götum og frímínútum og leggja sig og var þetta tíður siður hjá okkur stelpunum. Í eitt skiptið þá sofnum við Unnur fram í stofu. Þarna liggjum við í klessu í sófanum með simpson þætti í sjónvarpinu. Allt í einu hrökkvum við upp við skelfilegan hávaða. Sjónvarpið hafði tekið upp á því að hækka sig, að því virtist, sjálft! Við vitum ekki hvað á okkur stendur veðrið og þegar við erum að ærast úr hávaða með hárið upp í loft og svefnsleg á kinn, stekkur pabbi fram með fjarsteringuna á lofti með stórt illt bros sem lék um varir hans.

Svo ég segi nú fleiri svefnsögur þá hef ég nú lent oftar enn einu sinni í því, og ég er ekki sú eina í fjölskyldunni, að pabbi pikki í mig og segi mér að það sé síminn til mín. Ég babbla og babbla en fæ ekkert svar.. Sem er kannski ekki skrítið því pabbi rétti mér fjartseringuna.

Núna í fyrradag vakna ég svo við það fram í stofu (I know, ég geri mikið af því að sofa) að pabbi og mamma eru að skoða á mér táneglurnar. Ég pæli ekkert frekar í það, kippi táslunum bara undir sæng og held áfram að svífa í draumalandi. Þegar ég vakna tek ég eftir naglalakki, eða ætti ég að segja naglaLÖKKUM, á tánum. Pabbi hafði tekið sig til og smellt sitt hvorum litnum af naglalakki á táneglurnar mínar. Þegar ég strunsa pirruð inn á bað, heyri ég pabba kalla "Ég skal asingtona þig, ég skal asingtona þin!"

Ég gæti skrifað sögur af elskulegum karli föður mínum (Hann heitir samt Finnur.. ekki Karl) í alla nótt ef til þess kæmi. En ég verð að draga línuna einhverstaðar. Þetta blogg bloggaði ég bara fyrir pabba.. eða reyndar fyrir mig, svo ég þurfi ekki að heyra oftar "Þú getur bloggað um þetta, þú getur bloggað um þetta"

Pabbi, þú ert ágætur.. í hófi.

Kæru lesendur, ég hef sláandi fræðslumola handa ykkur.

Í makindum mínum í dag lá ég upp í rúmi í tölvunni. Áður en ég veit af hef ég túrað í rúmið mitt..

...með nefinu. Ég hleyp fram á bað með fulla lúku af blóði og annað eins af blóðslóð sem elti mig eins og skugginn. Ég stend við vaskinn sem er útbýjaður af blóði með klósettpappír í nefinu sem ég þarf að skipa um á tveggja sekúndna fresti, ekki leist mér á blikuna eftir 10 mínútna rennsli. Svo ég ákveð, eftir þó nokkuð langa hugsun, að vitna í ákveðinn sex and the city þátt þar sem Steve fær túrtappa í nefið. Nú ég kem túrtappanum vandlega fyrir og allt gengur eins og í sögu, blóðnasirnar hætta. Það var að vísu annað mál að útskýra það AF HVERJU ég væri með túrtappa í nefinu fyrir elskulegu litlu níu ára systur minni.

Með túrkveðjum,

Guðrún.

Svo ég vitni nú í hina yndisfríðu Rassálfa í Ronníu Ræningjardóttur - Akkurru, akkurru, akkurru?

Af hverju, þegar að ég að á að vera læra, finn ég mér alltaf e-ð allt annað að gera? Núna í augnablikinu er ég að klára horfa á allar seríurnar af Sex and the city í þriðja skipti. Og það er ekki alltaf jafn mikilvægt sem stelur athyglinni. Það getur verið allt frá því að hanga á bakinu á mömmu til þess að fá mér ristað brauð með túnfisksalati á næturnar. Ég get legið andvaka, vegna dagsdúrsins míns sem varði í fjórar klst, en samt er lærdómur svo fjarri mínum hugsunum að það er eiginlega ekki eðlilegt. Prófin eru ekki á morgun heldur hinn, F-O-K-K!

Af hverju er fólk farið að skreyta? Það er ekki einu sinni kominn desember! Með hverju árinu sem líður er fólk farið að skreyta fyrr. Eftir fimm ár verða bara páskar - jól, páskar - jól. Í elskulegu Garðheimum var komið jólaskraut í september. Og fólk var actually að kaupa það. Og nú - reyndar miklu fyrr en nú - er allt undirlagt af jólasveinum, seríum og öllu öðru anskotans jólaskrauti. Og það versta er, að Garðheimar eru svo langt frá því að vera eina fyrirtækið sem er að skemma jólaskapið mitt!

Endalaust er hægt að spyrja akkurru, akkurru, akkurru. En nú, í bili allavega, er ég hætt.

Óskið mér góðs gengis í prófunum - og að höndla hið ótímabæra jólabrjálæði.

Með spyrjandi kveðjum,
Guðrún Finns.

Núna, þegar ég á að vera lærandi, eða það sem betra er - sofandi...

Það mátti reyna.

Tíminn flýgur áfram eins og fugl í kapphlaupi, eða.. kappflugi kannski meira?

Tæpir 50 dagar í jólin, Tæpt hálft ár í bílprófið, 24 dagar í jólaprófin, skólaönnin er hálfnuð, ég er búin að vera vinkona Unnar í ellefu ár - Hörpu í níu. Systir Árna í sextán á hálft ár - Kristjönu í níu. Dóttir foreldra minna í sextán og hálft ár. Kærasta Hödda í tvö ár...

Ég er í jólaskapi annan daginn, páskaskapi þann næsta, fyrr en varir á ég afmæli, svo byrjar ný skólaönn. Áður en ég veit af lýkur þeirri önn og önnur eins rútína rúllar sinn gang.

Svona fljótt finnst mér tíminn líða. Og ég er ekki frá því að því eldri sem ég verð, því fljótar líður tíminn. Samkvæmt því hversu fljótt tíminn líður í mínum huga þá verð ég orðin gömul og hrukkótt eftir tvær vikur.

Ég veit ekki hvort þetta sé e-ð til að kvarta yfir eða ekki. Svo ég ætla ekkert að kommenta á það. Vildi bara koma þessu frá mér, áður en ég verð of gömul og blogg fer úr tísku.

Himininn grætur og það geri ég líka..

Ég á erfitt með að koma mér á fætur á morgnana. Og þá er ég að tala um erfiðara en vanalega. Myrkrið hefur hertekið gleði mína, þrautsegju og sál. Ég er haldin morgunþunglyndi - ekki skammdegis þunglyndi. Bráðum neyðist ég til að taka með mér vasaljós og merkja mig vandlega með endurskinsmerkjum, bara rétt til þess að lifa af göngu mína í strætó á morgnana. Og ekki er kuldinn, rigningin eða rokið sem fyllir vit mín að bæta úr skák. Djöfull.

Mér finnst þetta óréttlátt. Fyrst við víkingarnir svokölluðu þurftum að þola leiðindar rigningarsumar þá eigum við ekki að þurfa þola annað eins í vetur líka. Og með öðru eins þá meina ég tíu sinnum verra. Anskotinn.

Svo býst ég stórlega við því að skýin ákveði að fara hósta út úr sér stórum snjókornum hvað úr hverju. Og hvers á ég að gjalda? Ég á ekki skó fyrir svona veður. Ég viðurkenni þó fúslega að ég elska stóru mjúku snjókornin sem detta hægt niður, án áreitis frá leiðindar vindkviðum eða Kára-Kuldabola. En það gerist bara alltof sjaldan. Og ég spyr aftur, hvers á ég að gjalda? Ég á ekki snjógalla. Svo þegar jólin ganga í garð, ákveða skýin aftur að míga í stað þess að hósta. Og enn og aftur spyr ég, hvers á ég að gjalda? Ég á ekki stígvél. Svo gengur aðfangadagur í garð og snjórinn er orðin að engu. Og við neyðumst til að halda upp á heilög rauð jól. Helvítis.

Skíta veður.

Hæ

Déjá vu er upprunulega franska og merkir "þegar séð." Déjá vu er þegar okkur finnst við hafa upplifað eða séð e-ð áður, en um leið er eins og upplifunin sé ný. Þetta er örugglega án efa skrítnasta, en samt sem áður, skemmtilegasta upplifun sem ég upplifi. Að sjá fram í framtíðina, þó það séu ekki nema nokkrar sekúndur, er bara...ólýsanlegt. Þetta er nánast ómannlegt að mínu mati.

Sumir flogaveikir geta upplifað þetta oftar og lengur en aðrir menn. Stundum getur ástandið varað í nokkrar klukkustundir eða jafnvel sólahringa. Meðan að aðrir upplifa þetta aðeins í nokkrar sekúndur eða mínútur.

Maður nokkur að nafni Graham Reed hefur skrifað bók um þetta fyrirbæri og eru skýringar hans á því déjá vú eftirfarandi : Þegar við upplifum einhverjar nýjar aðstæður eins og við höfum lent í þeim áður, erum við hugsanlega að upplifa sams konar tilfiningaleg viðbrögð við ólíkum aðstæðum. Það eru þess vegna tilfiningalegu viðbrögðin sem eru af sama toga en ekki endilega aðstæðurnar. En vegna endurupprifjunar á tilfiningunni er eins og skynjun á umhverfinu sé hin sama.

Hin skýringin á déjá vu er sú að þegar við upplifum e-ð nýtt eins og það sé kunnulegt sé það í raun og vera svo. Við höfum lent í samskonar aðstæðum áðun en náum ekki að rifja þær nákvæmlega upp vegna þess að upplifunin er einhverra hluta vegna bæld niður, ef til vill vegna þess að hún tengist óþægilegum tilfiningum. Þess vegna finnst okkur að upplifunin sé bæði ný og kunnuleg.

Vá ég elska déjá vu. Vonandi eru þið betur upplýst um þetta mjög svo furðulega fyrirbæri eftir lesturinn, þið sem nenntuð að lesa þetta þ.e.a.s. haha.